Egzaminy próbne w tym roku szkolnym przeszły wszelkie oczekiwania. Wiedzieliśmy, że uczniów będzie więcej niż rok temu, choćby dlatego, że dorosły nam zeszłoroczne klasy siódme, ale żeby aż tak? Mimo tego, że rozszerzyliśmy działanie szkoły na kolejne piętro, to w dni egzaminów próbnych szkoła pęka w szwach i ledwo się mieścimy. Na ostatni egzamin próbny zapisało się prawie 200 (to nie literówka: DWUSTU) uczniów. Egzamin ósmoklasisty, egzaminy maturalne na wszystkich poziomach (w tym dwujęzycznym) oraz egzaminy Cambridge na wszystkich wyższych poziomach, tj. B2, C1 i C2 – w tym roku naprawdę działamy na najwyższych obrotach.
A wiecie, co w tym w wszystkim jest najpiękniejsze? To, że widać, jak nasi uczniowie się rozwijają i jak uświadamiają sobie, że egzaminy są im potrzebne.
Często podczas szkoleń czy spotkań z nauczycielami i właścicielami innych szkół językowych chwalimy się, że jesteśmy spokojni o naszych uczniów podchodzących do egzaminów Cambridge, bo piszą u nas 10 egzaminów próbnych.
Zwykle potem następuje sekunda wymownej ciszy, a potem padają pytania: “Ale to podczas kursu, na lekcji?”, “Chce się wam?”, a gdy już wytłumaczymy, jak działamy, słyszymy nasze ulubione zdanie: “Ale wy męczycie te dzieci!”.
Zatem jak to jest, czy nam się chce?
Oczywiście, że nie! Przygotowanie egzaminów próbnych jest bardzo czasochłonne. Piszą je ósmoklasiści, maturzyści na dwóch poziomach i kandydaci do egzaminów Cambridge na trzech poziomach – to sześć różnych arkuszy. Sam dzień egzaminów próbnych to istne szaleństwo – zwykle przystępuje do nich kilkadziesiąt osób, a nawet przebijamy setkę! Do tego po wyznaczonej dacie organizujemy jeszcze drugie terminy, a niektórzy umawiają się indywidualnie. Sprawdzanie też trwa bardzo długo: każdy egzamin to nie tylko część testowa, ale też formy pisemne (w egzaminach Cambridge po dwie na egzamin), zatem czas sprawdzania trwa około tygodnia.
Więc nie – nie chce się nam. Ale mimo to, chcemy to robić. Co więcej – nie wyobrażamy sobie, żebyśmy ich nie przeprowadzali. Zaczynaliśmy kilka lat temu od 2-3 egzaminów w ciągu roku i widząc, jak procentują, postanowiliśmy przeprowadzać je co miesiąc.
Regularne pisanie egzaminów próbnych mówi nam o uczniach wszystko.
Po pierwsze – my wiemy, czy zaliczają progress czy stoją w miejscu. Wiemy, z czym mają najwięcej trudności, lektorzy wiedzą na co kłaść nacisk na zajęciach. A dzięki temu procesowi stałej weryfikacji wiedzy, że uczniowie, lektorzy i rodzice są stale poinformowani i mogą szybko reagować.
Po drugie – wiemy, czy dopuścić ich do egzaminów. Egzaminy Cambridge zalicza się od 60%, zatem czy jest sens zapisywać osobę, która pisze je na 50%? Raczej nie. Czy ktoś, kto napisał 10 próbnych na poziomie 70% może zdawać? No pewnie – w takim przypadku nikomu na prawdziwym egzaminie nie powinna powinąć się noga.
Po trzecie – to doświadczenie egzaminacyjne procentuje u uczniów. Doskonale wiedzą, jak wygląda egzamin, znają poszczególne części, wiedzą, ile trwa, czego można się spodziewać, jak rozłożyć siły. Po ostatnich egzaminach uczniowie wychodzili z poszczególnych części mówiąc: “Było dobrze – dawałeś trudniejsze próbne” albo “Trafiły się przykłady z próbnych” – to wartość nie do przecenienia.
A czy męczymy dzieci?
Trochę tak – egzaminy próbne organizujemy w weekendy albo w dni wolne od szkoły. Rozumiemy to, że odpoczynek też jest bardzo ważny i potrzebny. Ale prawda jest taka, że zdecydowana większość uczniów przychodzi z własnej woli. Udało nam się zakorzenić przekonanie o istocie tych egzaminów. Uczniowie są świadomi, jak to ważne dla ich rozwoju. Dlatego każda wiadomość w stylu: “Kiedy mogę przyjść na próbny?”, “Będę w sobotę o 12, ok?”, “Możemy przyjść z Nikodemem jutro?” nas cieszy. A wyniki z właściwych egzaminów są dowodem na to, że idziemy w dobrą stronę.